«La storia comincia qualche anno fa, quando alla redazione di TorinoSette, inserto settimanale de «La Stampa», arriva la prima letterina scritta in un bel piemontese, che rievoca l'arrivo della luce elettrica in un modesto alloggio delle case popolari di via Villar in Borgata Vittoria. Chi scrive è Luciana Sartore Bertolotti, classe 1914, ex mercandina di via Stradella. Il raccontino è pieno di brio e testimonia la meraviglia e l'emozione – siamo nel 1919 – di una frugoletta di cinque anni, nel momento in cui l'elettricista finisce di sistemare i fili e invita la piccola a girare l'interruttore. Abituata al chiarore fioco del gas, la lampadina da 25 candele è una luce abbagliante, miracolosa. E la bambina ne conserva il ricordo per tutta la vita...»
Dalla prefazione di Renato Scagliola

E da part mia
Mia mama a l’ha tirame ën bal e anche mi im sento quindi ën dover ëd dì doe paròle.
A son oramai un pòchi d’ani che mia mama a passava ‘l temp scrivend an piemontèis ij ricòrd ëd quandi ch’a l’era cita, come una specie ëd diàri. E peuj am jë lesìa. Quandi che a l’è stàine un certo nùmer i son smonume ëd bàtije a machina con la grafìa giusta piemonteisa, e così i l’hai fait, giutandme con ël vocabolari e la gramatica ëd Camillo Brero.
Mentre che ij copiava i l’hai rangiotaje anche un pòch, sia ant la composission, an gavand le ripetission, sia an butand ij pensé an armonìa con tuta la conta, ma i l’hai mai giontaje gnente ëd mè. Peui ij jë fasìa lese spetand le soe reassion setà an facia a chila da l’àutra part ëd la tàula. E belessì i tacavo a discute. – Përchè it l’has scrivù parèj? Ma mi belessì i l’avìa nen dovrà costa paròla! – E mi: – Ma mama ti it l’has dovrà na paròla italianisà, an piemonteis as dis parèj. – Opura: – Mama it sente nen come a cor ëd pì la frase, tant lòn ch’it l’has dit ambelessì i l’hai peuj butalo dòp ansema a col àutr pensè che as cobia méj. – Ëd le vòlte peuj a la fin am disìa: – It l’has razon, a va pròpi bin parèj, a l’è pròpi son ch’i vurìa dì. – Opura: – Ah nò, mi cola paròla lì i la veuj nen, a l’è nen ël mè parlé costsì, mi i parlo turinèis nen piemontèis.
D’àutre vòlte anvece mentre a më spiegava ël përchè ed cola paròla, am contava ancora ëd particolar a vos, e mi lest i na piava nòta e peuj ij giontava antraméss a la conta.
Ansoma come i l’hai dije a un mè amis an rijand, dato ch’i së sciamoma tuti e doi Sartor, chila a l’ha butà la stòfa e mi i l’hai fàit la muda.